سلام!
حال همه‌ی ما خوب است
ملالی نيست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خيالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گويند
با اين همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه اين دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!


تا يادم نرفته است بنويسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم هميشه حياط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نيامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببين انعکاس تبسم رويا
شبيه شمايل شقايق نيست!
راستی خبرت بدهم
خواب ديده‌ام خانه‌ئی خريده‌ام
بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌ديوار ... هی بخند!
بی‌پرده بگويمت
چيزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد
فردا را به فال نيک خواهم گرفت
دارد همين لحظه
يک فوج کبوتر سپيد
از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد
باد بوی نامهای کسان من می‌دهد
يادت می‌آيد رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بياوری!؟
نه ری‌را جان
نامه‌ام بايد کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آينه،
از نو برايت می‌نويسم
حال همه‌ی ما خوب است
اما تو باور نکن!

ساقي از در درآمد بي حجاب

                       گوئي از مشرق برآمد آفتاب

آنقدر پيمود بر من جام مي

                       تا كه كرد اين هستي موهوم طي

اينك از خود رفته ام تكليف چيست

                       مست را در شرع خود تكليف نيست

غير مستان من نمي خوام رفيق

                       غير رندان من نمي جويم شفيق

كيست با اين مست ره را طي كند

                       مركب هستي و همي پي كند

وارهد از قيد هر نقش و صور

                       نه رهش گيرد موثر نه اثر

نه حجابش نور گردد نه ظلم

                       ني ز لوح آرد سخن ني از قلم

تا به كام دل به بستان رو كنيم

                       يك دو سه ديوانه با هم خو كنيم

خند خندان طعنه بر عالم زنيم

                       شيشه مي روي گلها بشكنيم

تا كه باغ و بوستان گردند مست

                       جمله در مستي به ما بدهند دست

تا جمال گلرخ است اندر نقاب

                       بلبل از هجران بگريد چون سحاب

چون ببيند روي گل از خود رود

                       كس دگر آوازي از وي نشنود

عندليبان نغمه پردازي كنند

                       بلبلان در عشق همرازي كنند

شاهبازان هان و هان بازي كنيد

                       بي تعين جمله دمسازي كنيد

زلف هم گيريد و جام مي زنيد

                       بيخ غم يكباره از دل بركنيد

هر كه از اين باده در رقص اوفتاد

                       كف زنان گوئيد هاها شاد شاد

محتسب را گو مكن از ما گله

                       پاي بند پا نگردد سلسه

وركه خواهي مست گيري ز انتظام

                       موئي از گيسوي دلبر كن تو دام

ورنه اينان بندها را بگسلند

                       هر چه در باشد به زندان بشكنند

ور ببنديشان بدان مشكين رسن

                       مي روند از بوي او از خويشتن

... ادامه دارد ...

 

در يك موزه كه با سنگ هاي مرمر كف پوش شده بود، مجسمه ي بسيار زيباي مرمريني به نمايش گذاشته بود كه مردم از راه هاي دور و نزديك براي ديدنش به آنجا مي رفتند. كسي نبود كه مجسمه ي زيبا را ببيند و لب به تحسين باز نكند.

شبي سنگ مرمريني كه كف پوش سالن بود با مجسمه شروع به حرف زدن كرد:« اين منصفانه نيست، چرا همه پا روي من مي گذارند تا تو را تحسين كنند؟ مگر يادت نيست، ما هر دو در يك معدن بوديم؟ اين عادلانه نيست؟ من خيلي شاكيم!»

مجسمه لبخند زد و آرام گفت:« يادت هست، روزي كه مجسمه ساز خواست رويت كار كند، چقدر مقاومت و سر سختي كردي؟»

سنگ پاسخ داد:« آره، آخر ابزارش به من آسيب مي رساند، گمان كردم مي خواهد آزارم دهد، من تحمل اين همه درد و رنج را نداشتم.»

و مجسمه با همان آرامش و لبخند مليح ادامه داد:« ولي من فكر كردم كه به طور حتم مي خواهد از من چيزي بي نظير بسازد، بطور حتم قرار است به يك شاهكار تبديل شوم. بطور حتم در پي اين رنج، گنجي نهفته هست. پس به او گفتم هر چه مي خواهي ضربه بزن، بتراش و صيقل بده! لذا درد كارهايش و لطمه هايي را كه ابزارش به من مي زدند را به جان خريدم و هرچه بيشتر مي شدند، بيشتر تاب مي آوردم تا زيباتر شوم. امروز نمي تواني ديگران را سرزنش كني كه چرا روي تو پا مي گذارند و بي توجه عبور مي كنند.