در يك موزه كه با سنگ هاي مرمر كف پوش شده بود، مجسمه ي بسيار زيباي مرمريني به نمايش گذاشته بود كه مردم از راه هاي دور و نزديك براي ديدنش به آنجا مي رفتند. كسي نبود كه مجسمه ي زيبا را ببيند و لب به تحسين باز نكند.

شبي سنگ مرمريني كه كف پوش سالن بود با مجسمه شروع به حرف زدن كرد:« اين منصفانه نيست، چرا همه پا روي من مي گذارند تا تو را تحسين كنند؟ مگر يادت نيست، ما هر دو در يك معدن بوديم؟ اين عادلانه نيست؟ من خيلي شاكيم!»

مجسمه لبخند زد و آرام گفت:« يادت هست، روزي كه مجسمه ساز خواست رويت كار كند، چقدر مقاومت و سر سختي كردي؟»

سنگ پاسخ داد:« آره، آخر ابزارش به من آسيب مي رساند، گمان كردم مي خواهد آزارم دهد، من تحمل اين همه درد و رنج را نداشتم.»

و مجسمه با همان آرامش و لبخند مليح ادامه داد:« ولي من فكر كردم كه به طور حتم مي خواهد از من چيزي بي نظير بسازد، بطور حتم قرار است به يك شاهكار تبديل شوم. بطور حتم در پي اين رنج، گنجي نهفته هست. پس به او گفتم هر چه مي خواهي ضربه بزن، بتراش و صيقل بده! لذا درد كارهايش و لطمه هايي را كه ابزارش به من مي زدند را به جان خريدم و هرچه بيشتر مي شدند، بيشتر تاب مي آوردم تا زيباتر شوم. امروز نمي تواني ديگران را سرزنش كني كه چرا روي تو پا مي گذارند و بي توجه عبور مي كنند.